تو آن شعری که من جایی نمی خوانم

نمی دانم چرا؟ اما ترا هر جا که می بینم

کسی انگار می خواهد ز من تا با تو بنشینم

تن یخ کرده آتش را که می بیند چه می خواهد

همانی را که می خواهم ترا وقتی که میبینم

تو تنها می توانی آخرین درمان من باشی

و بی شک دیگران بیهوده می جویند تسکینم

تو آن شعری که من جایی نمی خوانم که می ترسی

به جانت چشم زخم آید چو می گویند تحسینم

زبانم لال! اگر روزی نباشی من چه خواهم کرد؟

چه خواهد رفت آیا بر من و دنیای رنگینم

نباشی تو اگر ناباوران عشق می بینند

که این من-این من آرام-در مردن به جز اینم