تو که نیستی پس چی میشه سرنوشت دل عاشق

p3gah — Sat, 30 Jun 2007 16:46:12 GMT

به من چيزي بگو شايد هنوزم فرصتي باشه هنوزم بين ما شايد يه حس تازه پيدا شه....... من از احساس شك كردن به احساس تو بيزارم.....

p3gah — Tue, 05 Jun 2007 16:10:51 GMT

تو آن شعری که من جایی نمی خوانم

نمی دانم چرا؟ اما ترا هر جا که می بینم

کسی انگار می خواهد ز من تا با تو بنشینم

تن یخ کرده آتش را که می بیند چه می خواهد

همانی را که می خواهم ترا وقتی که میبینم

تو تنها می توانی آخرین درمان من باشی

و بی شک دیگران بیهوده می جویند تسکینم

تو آن شعری که من جایی نمی خوانم که می ترسی

به جانت چشم زخم آید چو می گویند تحسینم

زبانم لال! اگر روزی نباشی من چه خواهم کرد؟

چه خواهد رفت آیا بر من و دنیای رنگینم

نباشی تو اگر ناباوران عشق می بینند

که این من-این من آرام-در مردن به جز اینم

تقدیم به تو

p3gah — Sun, 22 Apr 2007 23:27:42 GMT

رو درو دیوار این شهرهمش از تو یادگاره

توی این کوچه ی تاریک منو تنها نمیذاره

یاد حرفای قشنگت که تو قلبم لونه میکرد

یاد دل تنگی چشمات که منو بهونه میکرد

میزنه آتیش به جونم پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو واسه کی پس بخونم

دل من هواتو کرده آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودیو میدیدی بی تو من تنهاترینم

توی این بازی که ساختی من همه هستیمو باختم

زیر پات گذاشتی آخر عشقی که من از تو ساختم

اگه تو دوسم نداشتی از دلم خبر نداشتی

دلت از سنگ شده انگار که منو تنها گذاشتی

میزنه آتیش به جونم پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو واسه کی پس بخونم

دل من هواتو کرده آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودیو میدیدی بی تو من تنهاترینم

میشینم منتظر اینجا تا تو برگردی دوباره

تا بشینی پای حرفام بریم تا ماه و ستاره

میدونم میای یه روزی یه روزی که خیلی دیره

یه روزی دل شکستم سر این کوچه میمیره

میزنه آتیش به جونم پس کجایی مهربونم

آخه من ترانه هامو واسه کی پس بخونم

دل من هواتو کرده آخ کجایی نازنینم

کاشکی بودیو میدیدی بی تو من تنهاترینم...

p3gah — Tue, 17 Apr 2007 14:25:55 GMT

با دو دست خالی از عشق دیگه هیچ جا جای من نیست

انگاری هیچ چیزی مرهم واسه این زخمای تن نیست

من فراموش شدم و تو هنوزم تو نفسامی

رفتی بی من ولی انگار هر جا میرم تو باهامی

رفتی گفتی خاطراتت جای من واست میمونه

کاشکی بودی و میدیدی دلم از دوریت میخونه

کاش انقد دوست نداشتم که بگم بی تو نمیشه

کاش دلت سنگی نبودو دل من مثل یه شیشه

کاش فقط یه روز دیگه بی تو من دووم بیارم

تا بتونم بازم عشقم تو رو چشام بذارم

من بی تو

p3gah — Tue, 20 Feb 2007 14:15:15 GMT

تو شروع آسمونی می دونستم نمی دونی
چشم تو آخر دنیاست خودت این و نمی دونی
داشتن ونداشتن تو گاهی سخته گاهی ساده
اگه راهی اگه بیراه ،منم و پای پیاده

آخ که چه ساده گم شدم تو غربت چشای تو
سکوت شیشه ی دلم شکسته با صدای تو
آخ که تموم لحظه ها اسم تو یادم می آره
گذشته ها گذشته و هیچ کی گناهی نداره

وقتی با تموم قلبم واسه زندگی می میرم
تن من می لرزه اما تو رو از خودم می گیرم
تن بی من ،من بی تو ،من از سایه فراری
می شم اون حادثه ای که ،روزی بود و روزگاری

حالا من نه توی قصه ،نه تو آرزو، نه خوابم
این یه اتفاق ساده ست چرا دنبال جوابم

داستان طوطی ها

p3gah — Thu, 15 Feb 2007 16:51:00 GMT

خانمی با کشیش ملاقات کرد و برایش گفت: من دو طوطی ماده دارم که فوق العاده زیبا هستند. اما متاسفانه فقط یک جمله بلدند که بگویند «ما دو تا فاحشه هستیم. میای با هم خوش بگذرونیم؟». این موضوع برای من واقعا دردسر شده و آبروی من را به خطرا انداخته. از شما کمک میخواهم. من را راهنمایی کنم که چگونه آنها را اصلاح کنم؟

کشیش که از حرفهای خانم خیلی جا خورده بود گفت: این واقعاً جای تاسف دارد که طوطی های شما چنین عبارتی را بلدند... من یک جفت طوطی نر در کلیسا دارم . آنها خیلی خوب حرف میزنند و اغلب اوقات دعا میخوانند. به شما توصیه میکنم طوطیهایتان را مدتی به من بسپارید. شاید در مجاورت طوطی های من آنها به جای آن عبارت وحشتناک یاد بگیرند کمی دعا بخوانند .

خانم که از این پیشنهاد خیلی خوشحال شده بود با کمال میل پذیرفت. فردای آن روز خانم با قفس طوطی های خود به کلیسا رفت و به اطاق پشتی نزد کشیش رفت. کشیش در قفس طوطی هایش را باز کرد و خانم طوطی های ماده را داخل قفس کشیش انداخت .

یکی از طوطی های ماده گفت: ما دو تا فاحشه هستیم. میای با هم خوش بگذرونیم؟

طوطی های نر نگاهی به همدیگر انداختند. سپس یکی به دیگری گفت: اون کتاب دعا رو بذار کنار. دعاهامون مستجاب شد !

قصه عشق

p3gah — Thu, 15 Feb 2007 16:14:59 GMT

در زمان هاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضيلتها و تباهي ها در همه جا شناور بودند آنها از بيكاري خسته و كسل شده بودند

روزي همه فضايل و تباهي ها دور هم جمع شدند ، خسته و كسل تر از هميشه . ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت بياييد يك بازي كنيم مثلا قايم باشك همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فورا فرياد زد من چشم مي گذارم و از آن جايي كه هيچ كس نمي خواست به دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد . ديوانگي جلوي درختي رفت و چشمهايش را بست و شروع كرد به شمردن . يك . . . دو . . . سه . . . همه رفتند تا جايي پنهان شوند . لطافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد ، خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد ، اصالت در ميان ابرها مخفي شد ، هوس به مركز زمين رفت ، دروغ گفت زير سنگي پنهان مي شوم اما به ته دريا رفت ، طمع به داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود مخفي شد و ديوانگي مشغول شمردن بود . هفتاد و نه . . . هشتاد . . . همه پنهان شده بودند به جز عشق كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد و جاي تعجب هم نيست چون مي دانيم پنهان كردن عشق مشكل است .

در همين حال ديوانگي به پايان شمارش مي رسيد نود و پنج و . . . هنگامي كه ديوانگي به صد رسيد عشق پريد و در بين يك بوته گل رز پنهان شد . ديوانگي فرياد زد دارم مي يام دارم مي يام . . . و اولين كسي را كه پيدا كرد تنبلي بود زيرا تنبلي اش آمده بودجايي پنهان شود و لطافت را يافت كه به شاخ ماه آويزان شده بود ، دروغ ته دريا ، هوس در مركز زمين و . . .

یکی یکی همه را پیدا کرد به جز عشق او از يافتن عشق منصرف شد . حسادت در گوشهايش زمزمه كرد تو فقط بايد عشق را پيدا كني . او پشت بوته گل رز است . ديوانگي شاخه چنگك مانندي را از درخت كند و باشدت و هيجان زياد آن را در بوته گل رز كرد و دوباره و دوباره . تا با صداي ناله اي مواجه شد و كارش را متوقف كرد عشق از پشت بوته گل بيرون آمد و با دستهايش صورت خود را پوشانده بود و از ميان انگشتهايش قطرات خون بيرون مي زد .

شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بود و او نمي توانست جايي را ببيند . او كور شده بود ديوانگي گفت من چه كردم ؟ من چه كردم ؟ چگونه مي توانم تو را درمان كنم ؟ عشق پاسخ داد : تو نمي تواني مرا درمان كني اما اگر مي خواهي كاري كني راهنماي من شو و اين گونه است كه از آن روز به بعد عشق كور است و ديوانگي همراه آن .

اینم چند تا عکس ناز

p3gah — Tue, 13 Feb 2007 09:42:31 GMT

p3gah — Tue, 13 Feb 2007 09:24:37 GMT

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغ همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالها هست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت...

شاه بیت

p3gah — Tue, 13 Feb 2007 09:16:55 GMT

من ندانم كه كيم

من فقط مي دانم

كه تويي،

شاه بيت غزل زندگيم